Deze website is wettelijk verplicht om u erop te attenderen dat deze website gebruik maakt van cookies.

De werkgroep bestaat uit een aantal volwassen normaal begaafde kinderen van ouders met een verstandelijke beperking. Organisatorisch valt de werkgroep onder belangenvereniging Sien. Onze missie is om aandacht en erkenning te geven aan de specifieke positie en behoeften van deze kinderen. Wij willen dat er oog is voor de kinderen die op dit moment in deze gezinnen opgroeien. We maken gebruik van onze eigen ervaringen om kennis hierover publiek te maken.

Op deze pagina stellen de actieve leden zich voor:

 

Nettie van Wijk

Nettie van WijkIk ben Nettie van Wijk en actief in de werkgroep sinds de start in 2010.

Veel te lang zijn in mijn visie "Kinderen van Verstandelijk Beperkte Ouders" een vergeten groep geweest. Ik zie het als missie de taboe van hun eenzaamheid,verlatenheid en schaamte te doorbreken. Het VN verdrag voor de rechten van het kind geeft aan dat een kind recht heeft op geborgenheid, goede zorg, veiligheid, bescherming tegen geweld en ondersteuning in ontwikkeling. Veelal blijkt dat deze kinderen ernstig tot zeer ernstig tekort komen. Ervaringsverhalen illustreren diverse misstanden. Ik vind het erg belangrijk dit bespreekbaar te maken in onze maatschappij. Ik hoop en wens dat kinderen van verstandelijk beperkte ouders en ook anderen die in moeilijke ofwel bijzondere situaties opgroeien, uit de donkerte van hun schaamte komen en in de kracht van eigen unieke persoonlijkheid in de volle zon kunnen ontplooien.

Mijn activiteiten voor de werkgroep KVBO zijn het verzamelen van informatie, netwerken met en voorlichting geven aan hulpverleners, contact met kinderen, pubers en volwassen die in hun jeugd opgroeiden bij verstandelijk beperkte ouders. Daarnaast bied ik medewerking aan studiebijeenkomsten.

 

Manuela Puts

Manuela PutsIk ben Manuela Puts geboren in 1983 en kind van verstandelijk beperkte ouders.
Voor mijn geboorte was er al hulpverlening in huis, in de vorm van ondersteuning bij het invullen van papieren, het bieden van structuur enz. Na mijn geboorte is ook jeugdzorg ingeschakeld. Toen ik 2,5 jaar oud was overleed mijn vader en moest mijn moeder het alleen zien te redden met mij. Toen ik 7 jaar oud was, gaf mijn moeder eerlijk toe dat het te zwaar voor haar was en dat ze het moeilijk vond dat ik slimmer dan haar was. Ik ben toen verhuisd naar een pleeggezin. Hier werd mij alles geleerd wat ik nog niet kon maar ook werd mij geleerd om zelf verantwoordelijkheid te dragen voor mijn gedrag en mijn eigen handelen. Ik ging om het weekend bij mijn moeder logeren, deze weekenden waren zwaar, mijn moeder was erg jaloers op alles wat ik mee maakte, op school of bij mijn pleegouders. Hier heb ik gewoond totdat ik bijna 10 jaar geleden met mijn man (toen nog vriend) ging samenwonen.

In het begin ging ik nog steeds om het weekend bij mijn moeder op bezoek, op enig moment werd dit te zwaar voor mij. Nu ga ik nog een keer per maand ongeveer een uurtje. Ik vind het nog steeds zwaar om bij mijn moeder op bezoek te gaan. Er is geen wederkerigheid, daar heb ik veel moeite mee.

Sinds juli 2013 ben ik lid geworden van de werkgroep KVBO, Kinderen van Verstandelijk Beperkte Ouders. Het doet goed om mijn verhaal te kunnen doen bij lotgenoten maar ook om met het onderwerp bezig te zijn en te zorgen dat het meer bekendheid krijg. We lopen tegen veel dingen aan door onze opvoeding en ik vind dat hier nog weinig over bekend is en misschien zelfs wel te weinig aandacht voor is.

 

Jennie Prins

Jennie PrinsIk ben Jennie Prins en in 1962 geboren als derde kind in een gezin met vijf kinderen. Mijn oudste zus en broer en ook mijn jongere zus hebben een lichte verstandelijke beperking.
Omdat dit mijn gezin van herkomst is heb ik eigenlijk als kind niet beseft, dat ook mijn vader een verstandelijke beperking had. Na het overlijden van mijn moeder heeft hij zelf gevraagd voor begeleiding vanwege zijn beperking. Als kind pakte ik zonder het bewust te zijn, de zorgrol op me en was sturend aanwezig en onderhield contacten met hulpverleners.
Mijn verhaal heb ik gedaan in Kruispunt in 2008. Mocht u interesse hebben kunt u dit fragment terugkijken door op deze link te klikken.    http://www.uitzendinggemist.net/aflevering/73605/Kruispunt.html
Voor mij is dat het begin geweest, van erkenning vragen voor kinderen die opgroeien bij verstandelijke beperkte ouders en de gevolgen die dat heeft voor hun eigen leven. Door het geven van presentaties en meewerken aan studiedagen hoop ik dat hulpverleners steeds meer handvatten krijgen om de kinderen zonder verstandelijke beperking te zien en te ondersteunen.

 

Suzanne Kers

Ik ben Susanne Kers. Ik ben geboren in 1957 in een gezin met een zwakbegaafde moeder en normaal begaafde vader. Ook mijn oudere broer heeft een verstandelijke beperking. Mijn ouders zijn al overleden, maar voor mijn broer draag ik nog altijd zorg.
Als kind wist ik wel dat het bij ons anders was, maar ik begreep niet waarom. Mijn beide ouders waren zorg vermijdend, dus er was geen sprake van enige vorm van hulpverlening aan ons gezin. Bovendien was er in de jaren ’60-’70 lang niet zo veel hulp als tegenwoordig. Naast haar beperking had mijn moeder ook een heel sterk gevoel van wantrouwen naar alles en iedereen. Omdat zij ook wat agressief kon zijn werd zij zelf ook gemeden. Het gezin leefde daarom vrij geïsoleerd.
Toen ik vijf jaar oud was ging mijn vader ‘ver weg’ werken. Dat betekende dat hij alleen in het weekend thuis was. Ik voelde me al vroeg verantwoordelijk voor het welzijn van moeder en broer. Met name de overgang naar de middelbare school vond ik heel moeilijk. Mijn moeder vond het heel erg dat ik – zoals zij het zag – het gezin vanaf mijn 11e jaar ontgroeide. En anders dan op de lagere school was het atheneum een totaal andere wereld waar ik me niet thuis voelde. Ik droeg de verkeerde kleren, zei de verkeerde dingen, had zeker niet de juiste manieren en begreep de sociale verhoudingen totaal niet.
In de lotgenotengroep kon ik mijn verhaal delen met anderen die in een vergelijkbare situatie zijn opgegroeid. Ook vond ik het fijn om te kunnen praten over de zorg en verantwoordelijkheden die blijven voor je gezin van herkomst, ook als je volwassen bent. In 2013 heb ik me aangemeld voor de werkgroep KVBO. Ik vind het belangrijk dat de problemen die samengaan met het opgroeien bij ouders met een verstandelijke beperking onder de aandacht wordt gebracht van bijvoorbeeld gezinsbegeleiders, hulpverleners en onderwijzers.  Daarvoor kan ik me in de werkgroep inzetten.

 

Jolanda den Hartog

Jolanda den HartogMijn naam is Jolanda den Hartog en ik werk vanaf 2006 als consulent bij Belangenvereniging Sien; vanaf 2014 ben ik als projectleider betrokken bij de werkgroep KVBO.
Sien richt zich als belangenvereniging met name op ouders, die een kind hebben met een beperking. Toen Sien echter een aantal jaar geleden de vraag kreeg een rol te willen spelen voor (meerderjarige) kinderen, die een ouder hebben met een verstandelijke beperking, is daar direct positief op gereageerd.
Graag bied ik namens Sien ondersteuning aan deze werkgroep, door als projectleider beschikbaar te zijn, bekendheid te geven aan deze specifieke doelgroep en te zoeken naar financiële bronnen.
Ik zie hoe belangrijk het is dat er voor deze meerder- en minderjarige kinderen aandacht wordt gevraagd: op het gebied van lotgenoten contact, in het maatschappelijk debat en bij het stimuleren van betere zorg- en ondersteuning. Met veel plezier werk ik samen met  de mensen uit de werkgroep, die zich (geheel vrijwillig) vanuit hun persoonlijke ervaringen en met een enorme drive inzetten om dit thema op de kaart te zetten!

 

0
0
0
s2sdefault
powered by social2s